logo nina

 

Κλασσική Μιασματική

Ιδιοσυγκρασιακή Ομοιοπαθητική

Διοχάρους 19   Αθήνα  16121

Τηλ.  210 7295495  Κιν. 6946 109 109

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

 

Το δέρμα είναι το μεγαλύτερο όργανο του ανθρώπινου σώματος. Καλύπτει ολόκληρη την εξωτερική επιφάνειά του.Αντιπροσωπεύει το 16% του συνολικού βάρους του σώματος. Στους ενήλικες έχει επιφάνεια 1,2-2,3  (κατά μέσο όρο 1,6 m2 στις γυναίκες και 1,8 m2 στους άνδρες. Αποτελείται από:

  1. 1.Την επιδερμίδα 
  2. 2.Τη δερμίδα ή χόριο
  3. 3.Τον υποδόριο ιστό,που περιέχει μεγάλη ποσότητα υποδόριου λίπους.

Στα εξαρτήματα της επιδερμίδας περιλαμβάνονται οι τρίχες, τα νύχια και οι αδένες (σμηγματογόνοι και ιδρωτοποιοί).

Με βάση το σχετικό πάχος της επιδερμίδας, το δέρμα διακρίνεται σε παχύ και λεπτό. Το παχύ δέρμα είναι άτριχο, λείο και γυμνό, και συναντάται στις παλάμες και τα πέλματα. Το λεπτό δέρμα είναι τριχωτό και συναντάται στα υπόλοιπα μέρη του σώματος. 

Γενικά χαρακτηριστικά του δέρματος είναι τα εξής:

  • Το βάρος του δέρματος (χωρίς το υποδόριο λίπος) είναι κατά μέσο όρο 4,85 Kgr στον ενήλικο άνδρα και 3,18 Kgr στην ενήλικη γυναίκα.
  • Το πάχος του δέρματος (χωρίς τον υποδόριο ιστό) κυμαίνεται από 1 έως 4 mm.
  • Η διατασιμότητα του δέρματος ποικίλλει στις διάφορες θέσεις και εξαρτάται α) από το πάχος του β) από το βαθμό σύμφυσής του με τα υποκείμενα μόρια και γ) από την παρουσία δερματικών πτυχών και αυλάκων.
  • Το χρώμα του δέρματος εξαρτάται από τις διάφορες χρωστικές που βρίσκουμε σε αυτό και αλλάζει ανάλογα με τη φυλή, με το φύλο (λευκότερο στις γυναίκες) και με την ηλικία (ελαφρά υποκίτρινο στους ηλικιωμένους). Στο ίδιο άτομο το χρώμα του δέρματος δεν είναι ίδιο σε όλες τις θέσεις. Έτσι, είναι πιο σκούρο αντίστοιχα στη θηλή του μαστού, τη θηλαία άλω και τα γεννητικά όργανα, ενώ γενικά η πρόσθια επιφάνεια έχει λευκότερη χροιά από ό,τι η ραχιαία επιφάνεια του σώματος. Τέλος, το χρώμα του δέρματος μεταβάλλεται σε διάφορες παθολογικές καταστάσεις (ίκτερος, κυάνωση, αναιμία, ερυθραιμία).

Εξωτερική μορφολογία του δέρματος

Στην εξωτερική επιφάνεια του δέρματος, εκτός από τις τρίχες, παρατηρούνται διάφορα ανάγλυφα, που είναι:

  • Οι πόροι των ιδρωτοποιών αδένων
  • Οι δερματικές θηλές, που παριστάνουν κωνοειδείς προβολές του χορίου που καλύπτονται από την επιδερμίδα.
  • Οι δερματικές ακρολοφίες,που σχηματίζονται από τις δερματικές θηλές στο άτριχο δέρμα των παλαμών και των πελμάτων. Οι δερματικές ακρολοφίες αποτελούν καταδύσεις της επιδερμίδας μέσα στο χόριο.
  • Οι αύλακες, που σχηματίζονται ανάμεσα στις δερματικές ακρολοφίες. Στις αύλακες εκβάλλουν οι πόροι των ιδρωτοποιών αδένων.
  • Οι δερματικές άλω, μικρές πολύγωνες περιοχές που απαντώνται σε όλο το υπόλοιπο τριχωτό δέρμα. Οι περιοχές αυτές χωρίζονται μεταξύ τους με αβαθείς αύλακες. Από τα σημεία διασταύρωσης των δερματικών αυλάκων βγαίνουν προς τα έξω οι τρίχες.

Τα πρότυπα που διαγράφουν οι ακρολοφίες και οι μεταξύ τους αύλακες είναι γνωστά ως δερματογλυφικά, είναι μοναδικά για κάθε άτομο και χρησιμοποιούνται για ατομική ταυτοποίηση (δακτυλικά αποτυπώματα). Το δέρμα, τέλος, παρουσιάζει στην εξωτερική του επιφάνεια πτυχές και αύλακες, που οφείλονται σε υποκείμενα μόρια ή σε κινήσεις μυών και αρθρώσεων.

Λειτουργίες του δέρματος

  • Προστασία των υποκείμενων οργάνων από εξωτερικές μηχανικές βλάβες.
  • Παρεμπόδιση εξάτμισης του νερού από τους ιστούς.
  • Παρεμπόδιση εισόδου μικροβίων και χημικών ουσιών στο σώμα.
  • Προστασία από την ηλιακή ακτινοβολία χάρη στημελανίνη.
  • Ρύθμιση της θερμοκρασίας του σώματος: το δέρμα μπορεί να αποβάλλει ή να εμποδίζει την αποβολή θερμότητας αυξάνοντας ή μειώνοντας αντίστοιχα το εύρος των αγγείων που διαθέτει. Ακόμη αποβολή θερμότητας μπορεί να επιτευχθεί με την εξάτμιση του ιδρώτα. Οι τρίχες και το υποδόριο λίπος αποτελούν θερμομονωτικά στρώματα.
  • Αισθητήριο όργανο: το δέρμα διαθέτει υποδοχείς για την αφή, την πίεση, τον πόνο και τη θερμοκρασία.
  • Αναπνευστικό όργανο: διενεργεί την άδηλη αναπνοή.
  • Απεκκριτικό όργανο: αποβάλλει με τον ιδρώτα και το σμήγμα τοξίνες.
  • Συμμετοχή στη σύνθεση της βιταμίνης D
  • Παραγωγή αντισωμάτων.

Κατά την πρώιμη εμβρυική ζωή το έμβρυο χωρίζεται σε εξώδερμα, από το οποίο αναπτύσσεται το νευρικό σύστημα και το δέρμα, και εσώδερμα, από το οποίο αναπτύσσονται ο σκελετός και τα σπλάχνα.

Βλέπουμε επομένως τη στενή σχέση μεταξύ δέρματος και νευρικού συστήματος. Συγκεκριμένα νεύρα νευρώνουν συγκεκριμένες δερματικές περιοχές, τα δερματοτόμια και μάλιστα συμμετρικά, αριστερά και δεξιά στο ανθρώπινο σώμα. Παρατηρούμε, λοιπόν συχνά, ότι διάφορες δερματικές παθήσεις εμφανίζονται συμμετρικά στο σώμα.

Η στενή σχέση νευρικού συστήματος και δέρματος φαίνεται κυρίως στις νευροδερματίτιδες, όπου το ψυχικό στρες  ξεσπάει στο δέρμα και το άτομο βγάζει δερματικά προβλήματα, όπως κνησμό, διάφορα εξανθήματα, εκζέματα κτλ. «Αγχώθηκα και πέταξα καντήλες» λέει ο λαός πολύ σοφά. Το δέρμα αποτελεί μια βαλβίδα εκτόνωσης του οργανισμού. Όπως μια χύτρα ταχύτητας για να εκτονώσει την πίεση στο εσωτερικό της, βγάζει τον ατμό από τη βαλβίδα ασφαλείας, έτσι κι ο οργανισμός χρησιμοποιεί το δέρμα για να εκτονώνει την εσωτερική πίεση και το ψυχικό στρες.

Το υλικό σώμα 

Διοχαρους 19, 16121 Αθηνα.